Η ελληνική εταιρία ΑΧΑΙΑ ΚΛΑΟΥΣ διαθέτει οίνους και συγκεκριμένα Μαυροδάφνη εσοδείας 1873, ήτοι τον παλαιότερο οίνο στη Ελλάδα.

Ο παλαιότερος οίνος του κόσμου υπάρχει σε μια ρωμαϊκή φιάλη του 1600, η οποία διατηρείται στο Μουσείο του SEYER. Η φιάλη αυτή είναι ένας τέλειος αμφορεύς και ήλθε στο φως το 1867 ευρισκομένη σε δύο σαρκοφάγους κατά τις ανασκαφές του SPEYER.

Τη λέξη “Σαμπάνια” έχουν το δικαίωμα να φέρουν επί της ετικέτας οι φυσικοί αφρώδεις οίνοι προερχόμενοι αποκλειστικώς από τη γαλλική περιοχή Καμπανία η οποία ευρίσκεται νοτιοανατολικώς και ανατολικώς των Παρισίων.

Ένα αρχαίον συμπόσιον απετελείτο από δύο αυτοτελή μέρη, το Δείπνον και τον Πότον. Έπιναν οίνον νερωμένον οι συνδαιτημόνες διά να δύνανται να πίνουν έως την πρωίαν και να συζητούν. Από την κράσιν (ανάμιξιν) προέρχεται και η λέξις κρασί.

Γνωρίζετε ότι τρία είδη μόνο σταφυλών θεωρούνται αυθεντικά για τη παραγωγή της σαμπάνιας, το Πινό νουάρ, το Πινό μενιέ και το σαρντονέ. Εξ αυτών τα δύο πρώτα είναι μαύρα και το τρίτο λευκό.

Η ονομασία “ουίσκυ” έχει τις ρίζες της στη κέλτικη φράση “uisqe beatha” που σημαίνει “νερό της ζωής”. Σταδιακά η φράση έγινε “uisqe” ή “usky” και τελικά “whiskey”.

Η προέλευση της λέξης κοκτέιλ έχει πιθανότατα ως αφετηρία το αγαπητό θέαμα των πρώτων αποίκων της Αμερικάνικης Ηπείρου, τις κοκορομαχίες. Ο ιδιοκτήτης κάποτε ενός πετεινού ο οποίος είχε πάρει μια σημαντική νίκη σε μεγάλη διοργάνωση, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας κέρναγε τον κόσμο στο BAR ένα αναμεμιγμένο ποτό στολισμένο με τα φτερά του χαμένου κόκκορα, κάνοντας τη προσφώνηση να πιούν “ON THE COCK-TAIL” του νικητή πετεινού.

To whisky ωριμάζει μακριά από το φώς μέσα σε δρύινα βαρέλια. Το 2% περίπου του όγκου εξατμίζεται κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τους Σκωτσέζους αυτό είναι το “μερίδιο των αγγέλων”.

Ο ορισμός του κοκτέιλ για πρώτη φορά δόθηκε από την εφημερίδα “THE BALANCE” το 1806 στην Αμερική, χαρακτηρίζοντας το ένα ποτό ανάμικτου περιεχομένου από αλκοόλ, ζάχαρη και αρωματικούς χυμούς από φυτικές ρίζες.

Το “BLOODY MARY” επινοήθηκε από τον Γάλλο bartender FAIRNAND PETIOT στο “Harry’s New York Bar” στο Παρίσι το 1921. Αυτό το κοκτέιλ έκανε από τότε το γύρο του κόσμου και έχει καθιερωθεί ανάμεσα στα διεθνή γνωστά κοκτέιλ.

Η πόλη Daiquiri της Κούβας έδωσε το όνομά της σ’ αυτό το φημισμένο κοκτέιλ. Το 1898 γιατροί της πόλης για την πτώση του πυρετού χορηγούσαν στους ασθενείς μια συνταγή με τοπικό ρούμι, χυμό λεμονιού και ζάχαρη. Η διάδοσή του οφείλεται στους Αμερικανούς εργάτες μιας εταιρίας που είχε την ευθύνη της κατασκευής έργων στη Κούβα.

Κονιάκ επιτρέπεται να ονομάζονται μόνο τα αποστάγματα της περιοχής του ποταμού Charente της δυτικής Γαλλίας, στη οποία και ευρίσκεται η ομώνυμη πόλη ΚΟΝΙΑΚ.

Εις τους μεσαιωνικούς ακόμα χρόνους ανατρέχουμε για να δούμε ότι ο πρώτος παρασκευαστής της ήταν ένας μοναχός, ονόματι Ντόμ Περινιόν εις το μοναστήρι “HAUT VILLERS” ο οποίος ήταν υπεύθυνος διά την κάβα, και δοκίμασε διά της προσθήκης ζύμης και ζαχάρεως να δημιουργήση μίαν δευτέραν ζύμωσιν εις τους πλουσίους εις οξύτητα οίνους της περιοχής CHAMPAGNE της Γαλλίας διά να τους καλυτερεύση. Το αποτέλεσμα υπήρξεν εκπληκτικόν και αργότερον τελειοποιόντας την μέθοδον παρασκεύασεν το “Ποτόν της Γαλλίας”.

Τρία είδη μόνον σταφυλών θεωρούνται αυθεντικά διά την παραγωγήν της σαμπάνιας ήτοι το πινό νουάρ, το πινό μενιέ και το σαρντονέ.

Διά την Γαλλίαν έχει ιδιαιτέραν σημασίαν το είδος τούτο των οίνων και αποτελεί έν εκ των πλέον χαρακτηριστικών διά την χώραν προιόντων της και έχει διά κατοχυρώσεως το δικαίωμα να ονομάζη τους αφρώδεις οίνους της περιοχής CHAMPAGNE σαμπάνια, ενώ οι λοιπές αφρώδεις οίνους.

Διακρίνουμε ως προς το σημείον το οποίον η γλυκύτης αυτών, επιρρεάζει τον χαρακτήρα των, τα εξής είδη:

α) BRUT με ελαχίστη περιεκτικότητα σακχάρεως.
β) SEC με λίγο περισσότερη του προηγουμένου.
γ) DEMI SEC αρκετή περιεκτικότης σακχάρου.
δ) DOUX με αισθητή παρουσία σακχάρου.

Η ροζέ σαμπάνια προέρχεται εξ αναμίξεως λευκού οίνου εκ της περιοχής CHAMPAGNE και ερυθρού και εν συνεχεία υφίσταται την κανονικήν επεξεργασίαν.

Οι σαμπάνιες υφίστανται παλαίωσιν εντός της κάβας μέχρις ότου ολοκληρωθή η εις ανθρακικόν απόδοσις που πρέπει να διαρκέση τουλάχιστον ένα έτος και διά τα υψηλής ποιότητας είδη τρία έτη και διά της αρίστης ποιότητος σχεδόν πέντε έτη.